Het verhaal van Esmee

Ik was 15 toen ik bij het uitgaan Fabian leerde kennen. Hij was wat ouder dan ik. Zijn ouders waren rijk, Fabian zelf hield zich vooral bezig met allerlei dure hobby's. Na een eerste gezellige avond kwam ik hem opnieuw tegen, maar toen deed hij lang niet zo leuk tegen me als eerst. Bovendien vergat hij steeds mijn naam. Aan het eind van de avond liep hij met me mee naar buiten, waar we net als de vorige keer zoenden.

Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest denken, ik was inmiddels verliefd op hem, maar wist niet zeker of hij mij wel echt leuk vond. Ik voelde me ten opzichte van hem ‘minder'. Minder spannend, minder interessant. Maar bij de volgende keer dat ik hem zag, vroeg hij mijn telefoonnummer en zei dat hij met me af wilde spreken. Ik was helemaal blij, blijkbaar vond hij me toch leuk!

Fabian had alles: dure spullen en geld in overvloed. Het was moeilijk om niet onder de indruk te zijn van zijn manier van leven. Eén van zijn hobby's was autoracen. Hij vroeg of ik mee wilde. Hij ging met zijn trailer een heel weekend op een racecircuit staan en ik kon blijven slapen. Ik wist niet of mijn ouders dat goed zouden vinden. Dat vond hij geen probleem, hij ging gewoon even mee naar mijn huis om kennis te maken met mijn ouders, dan vonden ze het vast wel goed. En zo ging het ook, hij gooide zijn charme in de strijd en mijn ouders waren blij dat ik zo'n leuke vriend had.

Die raceweekends waren elke keer spannend, maar Fabian was dan heel anders dan anders. Voor de wedstrijd deed hij kortaf (door de spanning zei hij) en na de wedstrijd was hij zó opgefokt dat hij ook niet echt zichzelf was. Na de wedstrijden was er soms een feestje. Soms daagde Fabian me dan uit, hij maakte grapjes tegen zijn vrienden, over dat ik zó gek op hem was dat ik alles voor hem wilde doen. Dan zei hij bijvoorbeeld dat ik bij één van zijn vrienden moest slapen die nacht en dan liep hij weg. Op zo'n moment voelde ik me dan heel onzeker, wat wilde hij nou? Ik ging echt niet bij iemand anders slapen hoor, want ik wilde alleen met hem slapen, maar wilde hij nou echt dat ik dat wel deed? Naar huis gaan kon ik niet op zo'n moment, want ik was met hem meegereden in de auto. Zijn vrienden zeiden dat hij alleen maar een grapje maakte en brachten mij over het donkere kampeerterrein naar zijn trailer toe. Dan wilde Fabian met me vrijen, maar niet met liefde. Het ging dan ruw, zonder respect en hij vroeg zich blijkbaar helemaal niet af of ik het wel fijn vond. Soms deed hij me echt pijn. De volgende dag deed hij weer normaal en was ik blij dat alles weer gewoon was.

Soms vertelde hij over andere meisjes, die hij veel mooier en leuker vond. Ik zei dan dat ik dat niet leuk vond dat hij dat zei, maar daar trok hij zich niets van aan. Hij leek wel te testen hoever ik voor hem zou gaan. Door rottige opmerkingen te maken waarbij hij doorging tot ik uiteindelijk boos werd of verdrietig, maar ook door net iets te hard te doen, mij bijvoorbeeld vast te pakken aan mijn arm op een manier die pijn deed of op een andere manier. Op een gegeven moment waren we samen aan het stoeien, toen hij opeens een heel rare blik in zijn ogen kreeg en hij me vastpakte bij mijn keel. Ik kon niet loskomen, keek hem aan en was in paniek. In zijn ogen zag ik niets, geen emotie, niets. Ik raakte bewusteloos en kwam bij op de vloer. Hij maakte zijn excuses, hij zei dat mij geen pijn wilde doen, had zoveel spijt. Ik vond het zielig voor hem dat hij zo zijn best zat te doen om het weer goed te maken. En ik maakte het niet uit, ondanks wat er gebeurd was. Vaak hadden we het samen ook gezellig en we deden leuke dingen samen. Dan vergat ik de vervelende momenten.

We waren inmiddels een half jaar samen. Ik sprak nooit meer af met anderen omdat ik al mijn tijd aan Fabian besteedde. Toen maakte hij het opeens uit, hij wilde vrij zijn. Ik was verdrietig, maar al snel voelde ik me beter, sprak af met vriendinnen, mijn leven was weer van mij!

Achteraf zag ik wel dat Fabian geen lieve vriend was voor mij. Ik was niet voor mezelf opgekomen en had dingen gedaan voor hem die ik zelf eigenlijk niet wilde. Een tijd later kreeg ik een vriend die ook eerst lief leek, maar later steeds baziger deed. Opnieuw kwam ik niet voor mezelf op. Fabian had het na een half jaar uitgemaakt, maar mijn nieuwe vriend deed dat niet. En dat is heel erg uit de hand gelopen, in die relatie heb ik veel geweld meegemaakt en het heeft lang geduurd voordat ik daar uitgekomen ben.

Achteraf denk ik: iedereen moet jou met respect behandelen, maar zeker degene met wie je verkering hebt. Als iemand van jou houdt, vindt hij het niet leuk om je onzeker te maken of pijn te doen. En als je merkt dat je dit toch toelaat, kijk dan naar jezelf: denk je dat het normaal is dat een ander je zo behandelt? Dat is het niet en alleen jij kunt daar verandering in brengen: ga weg bij iemand die zo tegen je doet en denk niet dat het jouw schuld is als iemand zo doet. Je bent niet de enige.

Als je zoiets meemaakt, is het belangrijk er met iemand over te praten. Met een vriend(in) of je vader of moeder. Of met iemand van school zoals een docent, je schoolmaatschappelijk werker of vertrouwenspersoon. Je kunt ook naar je huisarts.